Me semble égal aux dieux
tel homme que tu vois
goûter le mélodieux
son de ta voix

et s’ennivrer du rire
provoquant chaque bond
de mon cœur — mais que dire…
les mots s’en vont ;

ma voix se noue, se brise,
j’ai des frissons ardents,
et de cécité prise,
plus rien n’entends ;

je tremble et la sueur
vient toute me couvrir ;
l’herbe a moins de verdeur ;
je crois mourir.

Mais rien n’est si l’on n’ose
Traduction :J. F. Berroyer
Φαίνεταί μοι κῆνος ἴσος θέοισιν
ἔμμεν᾽ ὤνηρ, ὄττις ἐνάντιός τοι
ἰσδάνει καὶ, πλάσιον ἆδυ φωνεί–
σας ὐπακούει ·

καὶ γελαίσας ἰμέροεν, τό μ᾽ ἦ μὰν
καρδίαν ἐν στήθεσιν ἐπτόαισεν ·
ὠς γὰρ ἔς σ᾽ ἴδω βρόχε᾽, ὤς με φώναισ᾽
οὐδὲν ἔτ᾽ εἴκει ·

ἀλλὰ καμ μὲν γλῶσσα ἔαγε, λέπτον δ᾽
αὔτικα χρῶι πῦρ ὐπαδεδρόμακεν ·
ὀππάτεσσι δ᾽ οὐδὲν ὄρημμ᾽, ἐπιρρόμ–
βεισι δ᾽ ἄκουαι ·

ἔκ δἐ μ᾽ ἴδρως κακχέεται · τρόμος δὲ
παῖσαν ἄγρει, χλωροτέρα δὲ ποίας
ἔμμι, τεθνάκην δ᾽ ὀλίγω ᾽πιδεύης
φαίνομ᾽ ἔμ᾽ αὔται.

ἀλλὰ πὰν τόλματον, ἐπεὶ πένητα…
Ψαπφω